دل من عادت داشت، که بماند آنجا پشت یک پرده ی توری، که تو هر روز آن را به کناری بزنی دل من ساکن دیوار و دری، که تو هر روز از آن میگذری دل من ساکن دستان تو بود... دل من گوشه ی یک باغچه بود، که هر روز به آن مینگری راستی! دل من را دیدی؟... آن را گم کردم...

در هیئت عاشقان علم بودم کاشیک مصرع شعر محتشم بودم کاشدر روضه عباس به خود می گفتمای کاش مدافع حرم بودم کاش راه حرم را بسته اند اینک حرامى هاتا چند در چنگال خونخواران گرامی هانفرین به طراحان این ترفندهای شومنفرین به اربابان جنگ و تلخکامی ها هر کس مدافع می شود محکم ترین شعریاز باده ى این شعر می نوشند ج